खमत-खामणा (आराधना की 3 ढाल)
1.सप्त लक्ष जे जाती पृथ्वी नीं, सप्त लक्ष अपकाय,
इत्यादिक चउरासी लख जे, जीवायोनि खमाय ।
सुगुणा ! खमावियै तज खार ।।
2.गण में सन्त सती गुणवन्ता, सगल भणी खमाय ।
निज आतम प्रति नरम करी नै, मच्छर भाव मिटाय ।।
3.किणहिक सन्त सती सूं आया, कलुष भाव जो ताम ।
कठिन वचन तसे कह्या हुवै तो, खामै ले ले नाम ।।
4.इमहिज श्रावक अनैं श्राविका, सगल भणी खमाय ।
कलुष भाव करि कटु बच आख्या, नाम लेई नै ताय ।।
5.द्रव्यलिंगी वा अन्यदर्शणी, खामैं सरलपणेह ।
क्रोधादिक करि कटु वचन आख्या, नाम लेई पभणेह ।।
6.बड़ा सन्त नी करी अशातन, त्रिहुं जोगे करि ताम ।
सर्व खमावै उज्जल भावे, लेई जुजूआ नाम ।।
7.चिहुं तीरथ अथवा अन्य जन प्रति, राग द्वेष दिल आण ।
वचन कह्या हुवै तास खमावूं, इम कहै मुनि सुजाण ।।
8.रेकारा तुंकारा किण नै, राग—द्वेष बस दीध ।
तेह थी खमत—खामणा म्हारा, एम वर्दै सुप्रसीध ।।
9.कठिन सीख दीधी हुवै किण नैं, लैर वैर मन आण ।
खमत—खामणा म्हांरा तेह थी, वदै नरम इम वाण ।।
10.महाउपकारी गणपति भारी, समकित—चरण—दातार ।
बारम्बार खमावै त्यांनै, अविनय कियो किवार ।।
11.स्वारथ अणपूगां गणपति नां, बोल्या अवरणवाद ।
ते पिण बारम्बार खमावै, मेटी मन असमाध ।।
12. विनयवन्त गणपति नां त्यांथी, धर्या कलुष परिणाम ।
बारम्बार खमावै तेहनैं, लेई जूजूआ नाम् ।।
13.च्यार तीरथ अथवा अन्य जन थी, मेटी मच्छर भाव ।
इह विध खमत—खामणा करतो, ते मुनि तरणी नाव ।।
14.परम नरम इम आतम करवी, धरवी समता सार ।
ए विध वारू रीत बताई, तीजा द्वार मझार ।।
रचयिता : श्रीमज्जयाचार्य
तर्ज : सीता आवै रे घर